Ik heb meer dan 30 jaar met ontzettend veel plezier in Amsterdam gewoond. Het was helemaal mijn stad, mijn soort mensen, mijn soort avontuur. Maar op een gegeven moment had ik het gehad. Het voelde te druk en ik miste de natuur om me heen. Ik wilde naar buiten. Nu woon ik met veel plezier in de Achterhoek. Meer buiten kan bijna niet. Ik zeg niet dat ik nooit meer wegga, maar voor nu vind ik het heerlijk. Ik kom nog maar zelden in Amsterdam. Ik heb nog een opera abonnement met mijn ex-genoot, dus zes keer per jaar een fijne reden om hier heen te komen en ook mijn stiefzoon weer even te zien.
Ik ben pedagoog van oorsprong en heb lang gewerkt als trainer, mediator en organisatieadviseur. De laatste jaren werk ik vooral als levensloopcoach. Het geeft een fijn gevoel als je mensen dingen kunt leren waar ze baat bij hebben. Het is ook altijd mijn grootste doel geweest om zelf te blijven leren en steeds meer bewust te worden. Een zoektocht die voor mij pas ophoudt als het einde daar is en ik in een urn zit. Spiritualiteit is daarbij wezenlijk voor mij. Ik heb van alles gelezen en geleerd maar blijf altijd mijn eigen pad bewandelen. Mijn twee zussen denken er net zo over. Zij zijn mijn zielenmaatjes.
Ouder worden is in dat opzicht een geschenk. Ik word steeds rustiger en kom steeds meer in balans. Ook merk ik dat ik milder en liever ben geworden voor mezelf en anderen. Vroeger had ik veel meer drang om van alles uit te proberen en om mezelf te bewijzen. Ik kwam al vroeg in de feministische beweging terecht. Dat was de eerste keer dat ik dacht: hèhè, hier gaat het over, hier wil ik iets mee. Ik ben straatmuzikant geweest, heb in de kraakbeweging gezeten, ging allerlei festivals af en voelde me vrij als een vogel. Maar ik mis het niet. Alles is nog steeds bij me. Ik hoef er alleen maar aan te denken en het gevoel is zo weer terug. Ik ben heel dankbaar dat ik vroeger zo veel gekke dingen heb kunnen doen en nu zit ik in de natuur en kijk ik terug op een schat aan ervaringen.
Ik heb op dit moment geen partner. Soms vind ik dat jammer maar ik ben op dat vlak ook niet bereid om concessies te doen. Heb ik nog nooit gedaan. Ik weet dat echte liefde bestaat omdat ik dat een keer heb mogen beleven. Dat gevoel raak je nooit meer kwijt. En als daardoor de lat wat hoger komt te liggen dan is dat maar zo. Ik ben liever alleen dan eenzaam met een ander. Ik kijk wel met liefde om me heen. Het is een fijne eigenschap waar je niet voor kiest maar die in je zit. Ik ben daar heel dankbaar voor. Onlangs sprak ik nog met een vriendin die heel veel dingen vervelend en erg vindt. Wat moeilijk als je zo naar het leven kijkt. Maar iedereen vindt uiteindelijk zijn eigen pad.
Waarheid en eerlijkheid zijn enorm belangrijk voor me. Liegen en jezelf voor de gek houden kan ik moeilijk verdragen. Ik heb mensen om me heen nodig die dat kunnen hebben. Het is voor mij een teken van echte vriendschap als iemand de moeite neemt en het lef heeft om de ander een spiegel voor te houden. Als je jezelf afsluit voor mogelijke kritiek door een ander heb je ook minder gelegenheid tot groei. Ik heb altijd maar een doel gehad, en dat is verlicht raken. Dat doe je in je eentje maar ook samen met de mensen om je heen. Ik ga binnenkort weer lekker twaalf dagen op een kussentje zitten in België tijdens een Vipassana meditatie. Vipassana betekent inzicht. Ik word dan helemaal stil vanbinnen. Al het ruis is weg. Het is hard werken, het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan maar het geeft een heerlijk gevoel omdat je heel dicht bij jezelf komt.
Ingrid Linders, 1951