‘Vanaf 1981 heb ik als boekhouder gewerkt bij Boudisque. Het bedrijf bestond in die tijd uit groothandel, een platen maatschappij, twee winkels in Amsterdam en een vestiging in België. Na een faillissement in de jaren 90 is de eigenaar doorgegaan met alleen de winkel en heb ik me gevestigd als zelfstandig boekhouder. In korte tijd kreeg ik allemaal nieuwe klanten uit de muziek business. Veel van hen zijn mijn vrienden geworden. Ik heb altijd gewerkt vanuit het idee dat privé en werk dicht bij elkaar moeten liggen. In 2004 kreeg een van mijn vrienden de mogelijkheid om een ruimte bij het Leidseplein te huren en zijn we met z’n vieren een nachtclub begonnen in Amsterdam, de Sugar Factory.’
‘Het was een fantastische, uitdagende en soms vermoeiende ervaring. Ik was jarenlang zo druk dat het vaak ten koste ging van de mensen om me heen. Nu denk ik: ik heb lang genoeg gewerkt. Ik gun mezelf om minder te gaan doen en maak bewust meer tijd voor mijn vriendin en mijn familie, mijn dochter met man en kinderen. Zij wonen in een appartement onder mij. Ik vind het heel bijzonder dat mijn dochter daarvoor heeft gekozen. Vorig jaar is de Sugar Factory helaas failliet gegaan. Dat betekent dat ik nu nog niet kan stoppen met werken. Mijn AOW plus mijn huidig pensioentje is gewoon niet genoeg. Maar zolang ik mijn klanten goed kan bijstaan doe ik dat met veel plezier, en het mooie is dat ik mijn werk overal vandaan kan doen.’
‘Mijn vriendin komt oorspronkelijk uit Colombia. Ik ga de laatste tijd vaker op bezoek bij haar familie in Manizales. Mijn streven is om drie maanden in Colombia af te wisselen met drie maanden hier. Dat land is zo ontzettend mooi. Het klimaat is prettiger dan hier en ik ben er de hele tijd buiten en loop de heuvels op en af. Ik ben geen type voor de sportschool, en daar blijf ik op een natuurlijke manier fit.’
‘Ik heb me altijd al een wereldburger gevoeld en mijn leven in Colombia sluit mooi aan op deze levensfilosofie. Ik heb vroeger in verschillende kleine woongroepen gewoond en wilde het liefst ergens in de natuur wonen in Canada. Ik heb het landelijke leven geproefd in de Achterhoek en vervolgens samen met vrienden in een vallei van tachtig hectaren in de Pyreneeën. Dat was helemaal te gek, maar ik moest door familieomstandigheden terug. Toen ik weer in Amsterdam was besefte ik tegen mijn verwachtingen in dat ik toch wilde blijven. Nu heb ik de kans om zowel midden in de natuur te wonen als ook in mijn favoriete stad samen met mensen waar ik om geef. Hoe bijzonder is dat?’
‘Naar mate je ouder wordt heb je meer ervaring met het leven en met mensen, maar ik probeer niet te vergeten dat ik ooit jong was. Mensen vergeten dat soms en beoordelen de jongeren dan veel te negatief op hun fouten. Zij moeten nog dingen leren. Eigenlijk raak je nooit uitgeleerd. Als je met verschillende soorten mensen omgaat dan zie je dat iedereen geregeld tegen dingen aanloopt. Je kan dan veel leren door goed te luisteren en niet vast te houden aan je eigen zienswijze maar door open te staan voor de ervaring en de beleving van een ander.’
‘Als ik terugkijk zie ik dat ik steeds zelfstandiger ben geworden. Ik ben de basis voor mijn leven en niet een ander. Ik kan nu veel meer aan dan toen ik jong was. Vroeger verzette ik me vaak uit zelfbescherming. Nu weet ik dat ik zelf verantwoordelijk ben voor wat er gaat gebeuren. Ik ben niet gelovig maar de wereld is groter dan wat je ziet. Hoe ouder ik word, hoe groter ook mijn belevingswereld wordt. Ik kan mij makkelijk lekker voelen in mijn eentje, maar als ik mensen om mij heen goed in hun vel zie zitten, maakt mij dat echt gelukkig.’
Peter de Goede, 1950