De wereld verandert constant. En gelukkig worden veel dingen beter. Ik ga graag mee met mijn tijd. Ik hou van modern en geniet van moderne kunst en eigentijds taalgebruik. Ik zou ook mijn flat nu moderner inrichten maar daar ga ik denk ik niet meer aan beginnen. Hooguit wat nieuwe eetkamerstoelen.
‘Je houdt van niets zo veel als van dat wat je mist’. Vind je dat geen goede zin? Die las ik onlangs in een boek. Ik smul van mooi taalgebruik. Daarom lees ik veel, als kind al, stiekem onder mijn dekbed met een zaklamp. “Het Zoutpad’ is een van de leukste boeken die ik ooit heb gelezen. Het gaat over een echtpaar. Hij is ziek en lichamelijk opgegeven en ze hebben samen financieel alles verloren. Ze besluiten om met een rugzak en een tentje het Zoutpad in Ierland te gaan bewandelen. Het is adembenemend. Er gebeurt niets maar het is qua taal zo super. Dat je iemand kan boeien zonder dat er van alles gebeurt. Hoe knap is dat.
Ik ben een echte sportvrouw, altijd al geweest. Op dit moment moet ik door een operatie zes weken stil zitten. Er zitten al drie op, dus nog drie te gaan. Of ik weer kan golfen valt nog te bezien. Ik hoop dat ik genoeg aansterk. Dat gaat allemaal zo langzaam en traag en dat vind ik best vervelend. Tot voor kort sprong ik uit mijn bed en begon ik meteen te rennen. Nu zit ik op de rand van mijn bed en moet ik wachten tot ik niet meer wiebelig voel. Je kan daar op twee manieren mee omgaan: negatief of positief. En ik heb een heleboel positieve dingen waar ik me op kan focussen. Ik woon prachtig, kan hopelijk straks weer golfen, ik heb een auto en ik heb super kinderen. Dus het is maar hoe je het bekijkt.
Mijn tweede man is 96 geworden. Hij was tot aan het einde goed in zijn hoofd. We waren 40 jaar samen en we hadden zo’n fijne tijd. Hij zag me voor het eerst op de golfbaan. Toen dacht hij nog: ‘Welke idioot speelt er nou in de regen?’ Ik speelde in die tijd vaak in mijn eentje. Ik was 45, net begonnen en wilde het goed leren. Ik was helemaal niet van plan om nog eens te gaan trouwen. Mijn eerste huwelijk was na 16 jaar op een scheiding uitgelopen en ik vond het wel mooi geweest. Maar hij had zijn zinnen op mij gezet. We waren heel verschillend maar er hing een enorme wolk van liefde om hem heen ten opzichte van mij. Hij was sportief en altijd vrolijk. Ik heb hem nog nooit uit zijn humeur gezien. Dat is toch heerlijk om je heen. Ik wist daarvoor niet dat je zo lief kon hebben. We hebben elkaars wereld mooier en groter gemaakt. En toen hij overleed dacht ik ‘wat fijn dat hij zo oud heeft mogen worden’. 96 is toch fantastisch. Had ik nooit kunnen bedenken. Ik had gerekend op 85. Dan hebben we toch een mooie tijd samen gehad.
Alles went. Je past je aan, ook met je leeftijd. Ik neem de dingen zoals ze komen. Ook al baal ik eventjes. Als ik straks niet meer kan golfen dan zal ik ook balen. Maar goed, je kan opstaan en zeggen: ‘Ik maak er een sippe dag van’ of je kan opstaan en denken: ‘Kom op we gaan weer verder!’ En ik ga verder.
Sonja Dekker, 1933