Ik wilde altijd al graag schilderen, maar dat was geen optie toen ik jong was. Ze zeiden: ‘Wordt maar kleuterleidster, dat is ook creatief.’
50 jaar geleden ben ik samen met een leuke Hollandse man naar Amsterdam gekomen. We ontmoetten elkaar in Kenia waar ik twee jaar lang heb geholpen om jonge vrouwen op te leiden tot kleuterleidster. De overstap naar Amsterdam was voor mij het begin van een nieuw leven. Mijn jeugd in het naoorlogse Duitsland was vreselijk. Mijn moeder stond er alleen voor met drie kleine kinderen en we hadden helemaal niets. Ik was heel eenzaam en werd een bange en boze puber.
Het eerste wat ik in Amsterdam deed was mijn VWO diploma halen en daarna gelijk door naar de Hogeschool voor de Kunsten. Ik heb sindsdien altijd lesgegeven. Ondertussen woon ik al vijftig jaar in hetzelfde huis in de Plantagebuurt in Amsterdam. De relatie met de leuke Hollandse man (en vader van mijn kinderen) duurde uiteindelijk maar zeven jaar. We pasten toch niet zo goed bij elkaar. Ik ben een enorm gevoelsmens en hij een zwijgzame Fries. Maar het was goed zo, ik vond het prima in mijn eentje met mijn twee meisjes.
Ik heb sindsdien nog wat relaties gehad maar met mijn huidige partner besef ik pas wat het betekent om verliefd te zijn. Ik heb hem 10 jaar geleden ontmoet op een tentoonstelling. De meeste mannen praten alleen over zichzelf en hoe geweldig ze zijn. Daar knapte ik telkens op af. En ik was ondertussen ook oud genoeg om te weten dat ik het alleen kon. Maar met Riemer is het anders. We kunnen over alles praten en ook ontzettend met elkaar lachen. Na onze eerste date gingen we naar het Stedelijk. We moesten zelfs over elk kunstwerk lachen. ‘Geestig’, dacht ik, ‘of het is allemaal echt grappig, of ik ben verliefd.’ En het was gelukkig wederzijds. We wonen niet samen. Dat ga ik ook niet meer doen. Maar we eten bij elkaar en we gaan samen op reis. Hij is taalkundige en wordt regelmatig uitgenodigd als spreker op congressen en dan ga ik me. Wat een genot! Nooit had ik kunnen verzinnen dat ik naar Japan zou reizen of naar China. We maken ook behoorlijk ruzie, maar we kunnen achteraf alles uitpraten. Dat leren we van elkaar.
Ik kan ook steeds beter om hulp te vragen. Van mijn moeder had ik geleerd dat ik alles zelf moet kunnen en doen. Nu besef ik dat ik iemand ben die graag iets voor anderen doet en dat ik daarom ook best eens om hulp kan vragen. Onlangs moest ik tijdelijk verhuizen in verband met asbest. Alles moest leeggehaald en ik heb uiteindelijk heel veel weg moeten doen. Zelfs boeken en kunst. Ik vond het afscheid nemen ontzettend zwaar, maar achteraf weet ik nog niet eens meer wat ik kwijt ben. Ik heb hierdoor geleerd dat loslaten een zegen kan zijn. Het heeft me lichter gemaakt.
Ik heb veel therapie gevolgd maar de echt belangrijke lessen leer je door het leven zelf. Ik kan steeds beter herkennen wat er echt speelt. Emoties voelen zo echt maar de bijbehorende gedachtes zijn niet altijd de enige waarheid. Het heeft helaas allemaal een beetje lang geduurd bij mij, maar dat ik nu mensen kan vertrouwen en familie en vrienden om me heen heb die me lief hebben doet me enorm deugd. Jammer van mijn jeugd, maar dat ik in vreugde oud mag worden vind ik super. Ik wil nog heel lang leven. Eigenlijk ben ik nog maar net begonnen.
Irene Hertel, 1940