In 1983 ben ik mijn eerste winkel / galerie met kunstnijverheid begonnen hier in Amersfoort. Korte tijd later volgde een tweede met Nederlandse modevormgeving. Van oorsprong ben ik socioloog maar door een arbeidsconflict kwam ik tot de conclusie dat ik toch maar beter geen baas boven me kon hebben. Toen het idee van een winkel in me op kwam heb ik dat ook gelijk uitgevoerd. Als er iets in mijn hoofd zit dan doe ik dat ook.
Mijn stijl is minimalistisch en buitengewoon, altijd geweest. Ik vind het leuk om op deze manier op te vallen. Mijn moeder heeft dat ook. Zij is nu 101 jaar en zij draagt nog steeds met trots haar sieraden en mooie kleren. Het geeft me een gevoel van kracht en het maakt me niet uit wat anderen van mijn stijl vinden. Ik zoek het vooral in de accessoires. Het zijn allemaal dingen waar ik aan gehecht ben en die lang bij me blijven.
Amersfoort is een mooie stad. We wonen hier al bijna 40 jaar met veel plezier. Het is ook een fijne plek om oud te worden. Ik ben al jaren verbonden aan POWER, een platform voor actieve 55 plussers. POWER staat voor Prettig Ouder Worden en Relativeren. Het idee is simpel. De deelnemers organiseren verschillende activiteiten binnen de thema’s: sportief, wonen & zorg, sociaal, cultuur, maatschappij en zingeving. Voor een donatie van 10 Euro per jaar word je op de hoogte gehouden en kan je zelf kiezen wat je interesseert. Verder betaal je alleen de kosten voor entree’s en transport. Het is enorm verrijkend en waardevol. En ook al is er nu weinig mogelijk door de coronamaatregelen, mensen blijven op veel manieren in verbinding met elkaar.
Ik ben inmiddels al 6 jaar deelnemer en sinds enkele jaren actief als secretaris in het 3-koppige bestuur. Daarvoor heb ik met name bijgedragen aan POWER coaching, het coachen van studenten van de Hogeschool. Ik heb inmiddels al 15 studenten begeleid. Echt boeiend om te zien hoe jonge mensen of mensen uit andere culturen leven en denken. Daar leer ik van. Het is fijn om anderen te helpen bij het vinden en bewandelen van hun eigen pad.
‘Eigen regie’ is voor mij altijd al een rode draad geweest, ook in mijn functies in de Raad van Toezicht van diverse zorginstellingen. Dat de behoefte aan eigen regie door leeftijd een uitdaging kan worden zie ik aan mijn moeder. Ik weet dat ze het moeilijk vindt om dingen uit handen te geven en ze blijft daarom zo veel mogelijk zelf doen, ook al kost het moeite. Zij is daarin mijn grote voorbeeld.
Op dit moment heb ik een goede gezondheid. Maar wie weet hoe het verder gaat? Hoe zou ik reageren als ik echt afhankelijk zou worden? Dat is moeilijk te voorspellen. Ik heb ooit samengewerkt met een jonge vrouw die door haar handicap volledig afhankelijk was van hulp. Ze zat in een rolstoel en kon niet zelfstandig eten of zichzelf verzorgen. Toen we een keer samen op pad gingen vroeg ze ons om sommige hulptaken van haar vaste begeleider over te nemen. Dat deed ze op zo’n manier dat ik dacht: ‘Je hebt echt regie’. Dat heeft mij ontzettend aan het denken gezet. Hulpbehoevend zijn hoeft dus niet te betekenen dat je de eigen regie kwijt bent.
Het klopt, dat er dingen zijn die je niet meer kan of wil doen als je ouder wordt. Maar ik weet niet of dat erg is. Je ideeën en verwachtingen veranderen namelijk ook. Als je me 40 jaar geleden had gevraagd, ‘Wat als je later niet meer kan kamperen?’, dan had ik dat vooruitzicht vreselijk gevonden. En nu denk ik, ‘Kamperen? Ik zou er niet aan moeten denken! Doe mij maar een comfortabel bed.’ De dingen die je kwijtraakt geven soms juist ruimte voor meer.
Gon Veltkamp (1947)