‘Mijn vader is 57 geworden en mijn moeder 59. In die tijd was dat nog niet zo gek. Mijn vrouw is ook vroeg overleden. Zij is 70 geworden. Wij waren toen samen een weekendje op Texel. S ‘nachts werd ik wakker omdat zij geluid maakte. Een soort diepe zucht. Ik viel daarna gewoon weer in slaap. De volgende ochtend was zij dood. Het was haar laatste adem geweest. Haar mankeerde niets. Helemaal niets. Gewoon spontaan overleden. Het is onvoorstelbaar. Gelukkig waren de kinderen toen al het huis uit.’
‘Ik ben zelf niet bang voor de dood. Misschien komt dit door de manier waarop mijn vrouw is vertrokken. Ik zeg ook altijd tegen mijn vriendin: ‘Als je mij vindt, wees dan alsjeblieft blij, want dan ben ik gegaan zoals ik dat wilde.’ Ik ben altijd een gelukkig mens geweest en dat ben ik eigenlijk nog steeds. Hoe het morgen is weet ik niet, maar dat zullen we dan wel weer zien. Dan zullen wij zien hoe wij dat aanpakken. En ook al zijn er belemmeringen door ziekte of iets dergelijks, er zijn altijd nog dingen die je wel kan. En er zijn ook altijd mensen voor wie je iets kan betekenen.’
‘Ik wil graag nog dingen beleven. Vorig jaar ben ik met mijn vriendin naar Oostenrijk geweest om naar een van haar dochters te kijken die skilessen geeft. Zij komt uit een sportieve familie. Toen heb ik de eerste keer ook zelf op ski’s gestaan. Een beetje lopen en heel voorzichtig naar beneden glijden. Ik zou het zo weer doen. Net zoals zweefvliegen. Dat zou ik ook graag nog een keer willen beleven. Niet alleen, maar wel met iemand mee vliegen. Dat vind ik heel indrukwekkend.’
Joop A.M. Mars, 1934