‘Pas na mijn zeventigste realiseerde ik me ineens dat ik het langste stuk al heb geleefd. Dit is het laatste deel. Daar heb ik nooit eerder aan gedacht. Alles lijkt opeens een grotere impact te hebben. En daar moet je aan wennen, in actie komen en je dagen vullen met dingen die je blij maken. Ik ga er veel op uit, naar tentoonstellingen, lezingen of naar het Concertgebouw. En ik zit op dansles. Dance Connects voor 60 plus. Fantastisch! Het is Modern dance en geen ‘ouden van dagen’ muziek.’
‘Ik was vorig jaar bij een lezing waarbij het ging over eenzaamheid. Volgens de enquêtes heeft 80% van de ouderen in Amsterdam daar last van. Ik rolde bijna van mijn kruk. Ik ben al dertig jaar zonder partner maar ik heb daar nog nooit last van gehad. Vroeger stelde ik hele hoge eisen aan contact, het wezenlijke contact met anderen en de romantische liefde. Als je ouder wordt leer je dat het leven zo niet in elkaar zit. Je beseft steeds meer dat je een heleboel dingen gewoon niet weet. Veel van mijn vrienden zijn nog getrouwd. Daar zie ik dat het hoogst haalbare in een relatie vriendschap is en dat je respect hebt voor elkaar.’
‘Ik ben ontzettend gelukkig met mijn intieme vrienden van vroeger. Het is belangrijk om te beseffen dat in vriendschappen niet altijd alles van twee kanten kan komen. Het is voor mij bijvoorbeeld veel makkelijker om in mijn eentje naar iemand toe te gaan dan voor de ander die nog een man of kinderen heeft. Maar wat is daar erg aan? Ik word altijd hartelijk ontvangen en er wordt heerlijk voor mij gekookt. Wat wil je nog meer?’
‘Ik ben een geluksvogel met mijn contactuele eigenschappen. Ik maak makkelijk contact en dat scheelt. Een paar jaar geleden ben ik drie maanden naar Bali geweest, gewoon in mijn uppie en dat ging prima. Het is zo bijzonder om als oudere nog nieuwe ervaringen op te doen en om een hele nieuwe wereld te beleven. Als ik op reis ben dan lijk ik net een backpacker. Dan zit ik voor een tientje in een huisje aan het strand. Ik bereid me wel voor door een paar vaste plekken te regelen. Van daaruit kom ik allemaal verschillende mensen tegen. Huilende tieners bijvoorbeeld, die zo graag een mooie Balinese jongen mee naar huis willen nemen of een hele stoere meneer die alle wilde bossen van de wereld al heeft gezien en vindt dat ik maar mee moet achter op de brommer. Zo beland ik ineens op een prachtige plek waar je kan snorkelen omgeven door scholen kleurige vissen’
‘Ik hoor vaak ‘wat zie je er goed uit voor je leeftijd’. En toch is de acceptatie van je veranderende uiterlijk naar mate je ouder wordt soms moeilijk. Veel vrouwen die foto’s terugzien van tien jaar geleden denken, ‘was ik toen maar wat tevredener geweest met mijn uiterlijk op dat moment’. Als ik mijn verre vrienden een tijd niet heb gezien schrik ik soms even als we elkaar weer ontmoeten, omdat we zo zijn veranderd. Maar dan komen de verhalen van toen weer naar boven, licht het gezicht op en zie je ineens je vriend van vroeger weer terug. Ik word daar heel blij van.’
‘Ik vind het heel belangrijk om in het nu te leven, als oudere al helemaal. Het is zo makkelijk om in het verleden te blijven hangen en je slachtoffer te voelen als je dingen zijn overkomen. Bijvoorbeeld toen mijn dochter is overleden. Mensen komen naar me toe en zeggen dat het verlies van een kind het ergste is wat een moeder kan overkomen. ‘Ik denk het niet’, zeg ik dan. ‘Voor haar was het veel erger omdat zij al haar dromen niet heeft kunnen leven.’ Gelukkig heb ik mijn liefde voor klassieke muziek. Ik luister er vaak naar en dat helpt mij bij het verwerken van verdriet. Hoe ouder ik word hoe belangrijker dat voor me is. Misschien komt dat omdat andere dingen minder belangrijk worden. Hoe dan ook, muziek maakt het leven lichter. Het verwijst naar de schoonheid en de harmonie in mijn leven. Ik wil niet blijven hangen in het verleden en ook niet bang zijn voor de toekomst maar nieuwsgierig blijven en leven in het nu.’
Nicolette van Zanten, 1942