Ik heb een behoorlijk turbulent leven achter de rug. Ik heb hard gewerkt en heb twee keer een eigen zaak opgericht met toenmalig manlief. Tussendoor heb ik mijn kinderen en stiefkinderen opgevoed. We hadden zakelijk behoorlijk wat tegenslagen. Dat was zeker niet altijd makkelijk maar het heeft me sterk gemaakt.
Het leven ziet er sinds mijn pensionering behoorlijk zonnig uit. De grote zorgen lijken achter me te liggen en ik heb zo veel meer aandacht voor de natuur, mijn vriendschappen en alles wat het leven te bieden heeft.
Ik ben ook veel meer vrijgevochten dan vroeger, daarom wil ik ook beslist geen partner meer. Ik vind het heerlijk om alles te kunnen doen waar ik zin in heb en met een partner pas je je aan, of je het wilt of niet. Ik omgeef me liever met een groep fijne vrienden. Deze zijn vaak wat jonger, de meesten rond de 70, sommigen net 50. Ooit dacht ik bij die leeftijd ‘het einde is in zicht’. Nu vind ik 50 hartstikke jong.
Ik ben een opvallende verschijning, altijd al geweest. Ik draag veel zwart. Toen ik jong was vond ik dat extravagant maar inmiddels staan kleuren me gewoon niet meer. Ik voeg hooguit wat kleur toe in de vorm van een pet of een sjaal. Zonder hoed of pet ga ik de deur niet uit. Vroeger was mijn stijl veel gewaagder. Nu hou ik wat meer rekening met mijn leeftijd. Een korte rok draag ik niet meer. Dat is meer iets voor jonge meiden met mooie benen. Dat geldt trouwens ook voor mannen. Oude mannen in korte broeken, dat kan echt niet.
Ik houd ontzettend van uitgaan en van feesten en ik ga zo vaak mogelijk op reis (wat nu allemaal niet meer mogelijk is door Corona). Er waren vorig jaar nog 73 mensen op mijn verjaardag. Dan gaan alle meubels in de tuin en gaan we dansen. Veel mensen van mijn leeftijd hebben daar de energie of gezondheid niet meer voor en haken af. Gelukkig komen er altijd weer nieuwe vrienden bij. Dat gaat als vanzelf. Als ik ’s avonds op pad ben of op reis praat ik met iedereen. Dat klinkt misschien oppervlakkig maar dat is het zeker niet. Met mijn huidige vriendengroep deel ik ook veel meer dan vroeger. Wij praten vaak over onze gevoelens en over het leven. Ik vind het belangrijk dat we alles tegen elkaar kunnen zeggen en neem veel minder snel een blad voor mijn mond.
Daarom vind ik het ook heerlijk om in Amsterdam te wonen. Hier is altijd ‘was los’. Ik voel me hier veilig. ‘S nachts fiets ik zonder te aarzelen door het Vondelpark. Vroeger kon ik daar bang voor zijn, maar nu fiets ik niet meer om. Het is ook mijn park. Het scheelt wel dat ik een elektrische fiets heb. Als iets unheimisch voelt kan ik een versnelling bijzetten en ben ik zo weg.
Ik ben wel voorzichtiger geworden met mijn lijf. De enige twee sporten die ik nog doe zijn fietsen en zwemmen. Ik heb mijn geliefde schaatsen aan de wilgen gehangen, net zoals de dansschoenen met hoge hak die ik had gekocht toen ik 23 was. Je moet soms afscheid nemen van wat je lief is, gewoon ter zelfbescherming. Maar als er opeens een gek idee in mij opkomt, kan ik me toch niet altijd inhouden. Neem bijvoorbeeld de split. Ik heb mijn hele leven de split gedaan. Nu mag het niet meer, van niemand. Dus doe ik het stiekem thuis. En het lukt ook nog wel, ook al staat het soms klungelig omdat ik niet meer zo makkelijk omhoogkom. Een beetje humor kan dan geen kwaad.
Frederieck Ruiters, 1939