Ik ging scheiden toen mijn kinderen nog klein waren. Hierdoor veranderde eigenlijk niet zo veel, ik deed de opvoeding daarvoor ook al in mijn eentje. Eerst zat ik een tijdje in de bijstand, maar zodra mijn drie jongens op school zaten ging ik baantjes zoeken. Eigenlijk van alles wat. Ik werkte in de verkoop, ik heb op beurzen gestaan of deed schoonmaak klussen. Ik vond alles best en heb het ook nooit zwaar gevonden. Het ging allemaal vanzelf.
Rond mijn 45ste kreeg ik last van mijn rug. Volgens de specialist had ik maar twee opties: of een operatie waarbij enkele ruggenwervels worden vastgezet of oefeningen met de fysio om mijn rugspieren sterker te maken. Mijn jongste zat in die tijd op atletiek en vertelde dat daar ook ‘oude mensen’ rondliepen. Moet je nagaan, in zijn ogen was ik toen al oud. Ik ben een keer meegegaan en er waren inderdaad ook mensen van mijn leeftijd aan het trainen. Daarvoor had ik jarenlang niet meer gesport en kon in het begin niet eens een rondje hardlopen. Maar ik heb doorgezet. Mensen om mij heen vonden dat ik talent had. Het ging me ook verbazingwekkend makkelijk af. Daardoor werd ik steeds fanatieker. Met 50 deed ik voor het eerst mee aan de Nederlandse kampioenschappen. Dat ging zo goed dat ik vervolgens ook mee kon doen aan de Europese kampioenschappen en zelfs de wereldkampioenschappen. Het is zo bijzonder om dat mee te maken.
Twee jaar geleden ben ik op de intensive care beland vanwege een heftige darmbloeding. Die ontstond zomaar, uit het niets. Het was echt op het nippertje maar het was blijkbaar mijn tijd nog niet. Je bent daarna wel al je spieren kwijt en je moet enorm je best doen om weer een beetje mens te worden. Een trap oplopen kostte me al moeite. Dus ben ik weer aan de slag gegaan. Ik heb een half jaar elke dag getraind en ben nu weer even sterk als daarvoor. Ik vind het fijn dat ik hierin een voorbeeld kan zijn voor anderen. Mensen denken zo snel dat dingen niet meer kunnen.
Iedereen zegt dat ik 100 word. Dat is nog 20 jaar, best een lange tijd. Daarom heb ik alvast een e-bike gekocht om te oefenen. Voor nu vind ik de gewone fiets nog veel fijner omdat ik het belangrijk vind om me echt in te kunnen spannen. Maar als dat op een gegeven moment lastiger wordt wil ik nog steeds kunnen fietsen. Dan maar op een e-bike.
Ik zorg ervoor dat wij als familie bij elkaar blijven. Inmiddels heb ik naast mijn 3 kinderen ook 5 volwassen kleinkinderen. Met partners erbij hebben we zo een tafel van 17 man waar iedereen graag aanschuift. Dat vind ik heel speciaal, want er zijn weinig mensen om me heen die dat ook hebben. Ik prijs me gelukkig. Door het uitbreken van Corona was er zo veel negativiteit, ook in onze familie app. Ik heb toen aan iedereen gevraagd om iets positiefs te posten. Dat hebben ze allemaal gedaan. Daar kwamen zulke leuke dingen uit, spelletjes of andere grappige uitdagingen. We zijn nu klaar. Een ronde is voldoende. Maar ook dit heeft ons weer dichter bij elkaar gebracht.
Maria Hendrika (Rietje) Dijkman, 1939