Hoe ik mijn leven ervaar tijdens de Corona crisis? Ik vind het niet eenvoudig om daar iets over te zeggen. Het is een verwarrende tijd. Wat mag ik? Wat mag ik niet? Ben ik angstig? Het is een tijd waar je vooral zelf moet uitmaken waar je grenzen liggen, gezien de uitdagingen die je krijgt. Het is een tijd waarin je gedwongen wordt na te denken over der wereld waarin we leven, hoe we leven en of dat niet radicaal anders moet.
Ik mag niet meer naar buiten, eigenlijk alleen als het moet voor dokters bezoeken of boodschappen. Wat doe ik? Ik ga naar het park dat om de hoek ligt, en drink daar iedere morgen koffie met een vriendin, beide op een apart bankje. Ik lunch met mijn dochter en kleinzoon op een dekentje, anderhalve meter van elkaar, onder een boom in de zon. Dat mag dus eigenlijk niet en toch doe ik het. En daar voel ik me dan lichtelijk schuldig over.
Ben ik angstig? Nee dat ben ik niet. Ik kan je moeilijk omschrijven waarom ik dat niet ben. Misschien omdat ik geloof dat ik toch zal sterven als het mijn tijd is. Ik raak dus ook niet in paniek. Ik doe de dingen die niet mogen, maar waarvan ik denk dat ik de anderen niet besmet.
Verder maak ik me wel zorgen over de economie. Hoe moet dat met al die mensen die hun baan kwijt raken, de ZZP’ers die hun zaak in rook zien opgaan. Hoe moet dat straks verder? En hoe lang gaat het duren? En niet alleen bij ons maar ook wereldwijd.
In Amerika blijkt dat de sterfte onder zwarte mensen veel groter is dan bij witte mensen. Daar raakt het de armsten. En dan de mensen in kampen, de mensen in Z-Afrika in de townships, en noem maar op. Wanneer houdt die ongelijkheid op?
Misschien gaat er door deze catastrofe nu eindelijk iets gebeuren om tot een eerlijkere verdeling te komen. Het verschil tussen arm en rijk aanpakken. En, om maar iets te noemen, de vervuiling van de aarde een halt toe te roepen.
Dat is mijn hoop. We krijgen deze ramp niet voor niets!! Laten we er iets positiefs mee doen.
Olla van Maasdijk, 80 jaar, April 2020