Tot mijn 40ste heb ik best een moeilijk leven gehad. Daarna ben ik in aanraking gekomen met de School voor Filosofie en ben ik steeds meer op het spiritueel pad terecht gekomen. Een van de eerste lessen die ik bij hen leerde was: ‘Alles wat je overkomt dat doe je zelf en je bent ook de enige die daar verandering in kan brengen’. Het klinkt misschien gek, maar deze zin heeft mijn hele leven veranderd. Alles is daarna gewoon 100% omgedraaid. Ik heb 11 jaar met veel plezier lessen gevolgd terwijl ik helemaal niet iemand was voor groepen en verenigingen. Maar hier ging ik elke donderdag avond met veel plezier naar toe.
Ik miste wel het lichamelijke. Toen mijn zoon een yoga opleiding ging doen dacht ik dat wil ik ook! Ik was toen 50, maar yogales geven kan je makkelijk tot je 100ste. Uiteindelijk ben ik bij Hans Wesseling terecht gekomen, een geweldige man. Ik heb bij hem mijn yogaopleiding gedaan maar ben door hem ook in aanraking gekomen met de Tarot. Dat is sindsdien mijn levenslijn geworden. Ik duid regelmatig de Tarot voor anderen, heb enkele workshops gegeven en kan er zelf ook veel uit halen. Ik heb hierdoor geleerd dat alles zijn tijd heeft. Ik geloof dat ieder mens bepaalde dingen moet mee maken in zijn leven en dat we hier op aarde zijn om te leren en om een steeds beter mens te worden. Ik geloof ook in reïncarnatie en ben daarom helemaal niet bang voor het einde.
Ik ben al 37 jaar samen met mijn huidige partner. Hij is 17 jaar jonger dan ik. In het begin moest ik even wennen aan het grote leeftijdsverschil, maar het past bij ons precies goed. Ik sta open voor alles en hou van feesten en leuke dingen doen en Jos is meer gesloten, rustig en laat de dingen liever zoals ze zijn. Het verschil in karakter bleek bij nader inzien veel moelijker te navigeren dan het verschil in leeftijd. We hebben ondertussen zo veel samen mee gemaakt. Het is een man waar ik ten alle tijden op aan kan en hij kan heel goed overweg met mijn kinderen. We hebben samen ondertussen ook twee achterkleinkinderen. Vroeger hadden we meer onenigheid dan nu. Nu hebben we het fantastisch met elkaar. De tijd draagt bij aan de kwaliteit van ons samen zijn. S’ zomers gaan we 3 maanden naar Frankrijk waar ik al 47 jaar ‘in the middle of nowhere’ een huisje heb. In het groen en de stilte kan ik mijn energie opladen. Vorig jaar hebben we daar onze 25-jarige bruiloft gevierd op zijn Frans, aan een lange tafel onder de bomen met familie en vrienden.
Ik heb mezelf ‘ont-wikkeld’, de wikkels er letterlijk af gehaald. Dat heb ik van Hans geleerd. Door de wikkels eraf te halen kom je steeds dichter bij jezelf, bij je bron. Dat is het doel van het leven. Bij het leven hoort ook de dood. Ik ben er hoe dan ook niet bang voor. Ik wil het wel goed kunnen afronden net zoals met mijn hond die enkele maanden geleden is overleden of met mijn moeder die na haar 92ste echt niet meer verder wilde. Toen zij was overleden ben ik er samen met mijn dochter naartoe gegaan. We hebben voor mijn moeder gezongen. Onze twee stemmen werden één, het was prachtig. Ze zou worden opgebaard. We kozen een mooie ochtendjas voor haar, wit met rozen en wat warme sokken. Het is een fantastische moeder geweest. We hebben het leuk gehad samen. En als je het mooi kan afronden heb je veel minder verdriet.
Anna Uitenboogaard, 1936